Η επιθυμία όλων των φιλάθλων φέτος είναι η άνοδος στην Β Εθνική. Και είναι δίκαιος και εφικτός
ο στόχος αυτός πέρα από κάθε αμφιβολία. Ωστόσο, κάτι συμβαίνει πάντα κάθε χρόνο και ο
Εθνικός μένει στο τέλος εκτός ανόδου, πότε δεύτερος, πότε τρίτος, προς απογοήτευση όλων
μας. Κι όμως, ο μεγάλος στόχος της ομάδας δεν είναι η άμεση άνοδος σε μια μεγαλύτερη
κατηγορία, αλλά η επιβίωση και η αξιοπρεπής πορεία της όπου κι αν αγωνίζεται. Ο Εθνικός έχει
χάσει την επαφή με την Α’ Εθνική εδώ και 26 χρόνια. Ενώ συνολικά τα προβλήματά του
διαρκούν εδώ και 35 χρόνια, αρχίζοντας από το μακρινό 1990 (μέχρι τότε η ομάδα ποδοσφαίρου
ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΥΠΟΒΙΒΑΣΤΕΙ ΠΟΤΕ, ΟΥΤΕ ΣΤΗ Β’ ΕΘΝΙΚΗ).
Ουσιαστικά το σωματείο δυσκολεύεται να προσαρμοστεί στους νέους «κανόνες» που επέβαλε
στην πράξη ο επαγγελματικός αθλητισμός από το 1979 και μετά, ακόμα και στα λεγόμενα
ερασιτεχνικά αθλήματα. Και η κυριαρχία του Εθνικού στην υδατοσφαίριση άλλωστε, άρχισε να
κλυδωνίζεται από τα τέλη της δεκαετίας του ’80 (θυμίζω για τους νεότερους, ότι ανάμεσα στο
1951 και στο 1985 ο Εθνικός ήταν ουσιαστικά αήττητος στο ανδρικό πόλο, έχοντας φτάσει μέχρι
τους 4 της Ευρώπης, ενώ και οι γυναίκες κατέκτησαν επίσης τα πρώτα πρωταθλήματα Ελλάδος
που διεξήχθησαν τη διετία 1988-1990). Απλά η αίγλη της ανδρικής ομάδας διήρκεσε ακόμη δύο
δεκαετίες καθώς ο χώρος της υδατοσφαίρισης μετατρεπόταν σε ημι-επαγγελματικός με πιο
αργούς ρυθμούς από ό,τι το ποδόσφαιρο.
Αυτό που θέλω να τονίσω με τη συγκεκριμένη επιστολή, είναι ότι ο Εθνικός (κατά την
προσωπική μου γνώμη) δεν πάσχει από μια άνοδο στη Β’ Εθνική (ακόμα και στην Α’ Εθνική), αν
αυτή δεν μπορεί να έχει συνέχεια και διάρκεια. Αυτό που δεν θέλουμε είναι να ανέβουμε μία
χρονιά ή δύο και μετά να ξαναπάρουμε τον κατήφορο προς τις μικρότερες κατηγορίες, όπως
συμβαίνει σε άλλες ομάδες κάθε χρόνο, που κερδίζουν π.χ. την άνοδο στον όμιλό μας, αλλά
μετά από 2-3 χρόνια τις βρίσκουμε να έχουν επιστρέψει ήδη στα τοπικά. Οι σημαντικές ομάδες
άλλωστε κρίνονται περισσότερο από τη διάρκεια και τη συνέπεια, κι όχι από μια στιγμιαία
επιτυχία. Τι θα προτιμούσαμε για το περασμένο διάστημα 1923-1990, ένα πρωτάθλημα Ελλάδος
και μετά να έχουμε εξαφανιστεί από τον ποδοσφαιρικό χάρτη, ή 65 χρόνια με συνεχείς
παρουσίες στη μεγάλη κατηγορία και με 25 ποδοσφαιριστές στις Εθνικές ομάδες ποδοσφαίρου;
Σίγουρα η δεύτερη εναλλακτική είναι αυτή που μας έχει τοποθετήσει στα ιστορικά σωματεία του
Ελληνικού ποδοσφαίρου (κι ας χάσαμε άδικα τις ευκαιρίες για ένα πρωτάθλημα το 1935 και το
1957). Γιατί η διάρκεια είναι πάντα πιο σημαντική από μια στιγμιαία επιτυχία.
Νομίζω λοιπόν ότι αυτό που χρειάζεται ο Εθνικός είναι ένα πλάνο επιβίωσης και ανάπτυξης για
την επόμενη δεκαετία (δηλαδή μεσο-μακροπρόθεσμο), που να στοχεύει:
(α) στην αξιοπρεπή πορεία της ποδοσφαιρικής ομάδας όπου κι αν αγωνίζεται, κάνοντας κάθε
χρόνο (με συνέπεια) πορεία πρωταθλητισμού, δείχνοντας ότι έχει καλή οργάνωση, σοβαρή
προοπτική και μέλλον. Το αν ανέβει κατηγορία φέτος ή του χρόνου ή μετά από 3 χρόνια η ομάδα
είναι δευτερεύον, συγκριτικά με το ότι εμφανίζεται ως μια υγιής και τίμια προσπάθεια. Και στην
κατεύθυνση αυτή, η φετινή χρονιά είναι πετυχημένη, ακόμη και χωρίς την άνοδο, γιατί όλοι
παραδέχονται ότι ο Εθνικός κάνει για άλλη μια χρονιά πρωταθλητισμό. Ο Εθνικός άλλωστε, είναι
μέγεθος μεγαλύτερο από τους τωρινούς του αντιπάλους και αυτό το αναγνωρίζουν οι ίδιοι οι
αντίπαλοι. Δεν περιμένουμε μια άνοδο για να επιβεβαιωθούμε ως όνομα και ως μέγεθος.
(β) Στην ανάπτυξη των τμημάτων του σε δικές του εγκαταστάσεις, οπουδήποτε κι αν αυτές
ανεγερθούν ή αποκτηθούν (κατά προτίμηση στην περιοχή του Πειραιά ή του Φαλήρου, αλλά
δευτερευόντως και οπουδήποτε στα νότια προάστεια). Οι αξιοπρεπείς εγκαταστάσεις (αν όχι
ιδιόκτητες, έστω με μακροχρόνιο δικαίωμα χρήσης) είναι απαραίτητες, αν θέλουμε να έχουμε
κάπου έναν ενεργό πυρήνα αθλητικής δραστηριότητας που να προσελκύει νέα παιδιά,
οικογένειες, φιλάθλους. Κατά τη γνώμη μου οι εγκαταστάσεις είναι σημαντικότερες και από μία
προσωρινή άνοδο του ποδοσφαίρου, ή έναν στιγμιαίο τίτλο, ή μια διάκριση κάποιου τμήματος.
Αν υπάρχει το σταθερό πλάνο και οι δικές μας εγκαταστάσεις, οι διακρίσεις θα έρθουν σίγουρα
κάποια στιγμή.
(γ) Στην διατήρηση των τμημάτων του υγρού στίβου σε κορυφαίο επίπεδο, δηλαδή με συνεχή
συμμετοχή στην μεγάλη κατηγορία σε άνδρες και γυναίκες. Θυμίζω ότι ακόμα κι αν το
ενδιαφέρον των φιλάθλων του Εθνικού είναι μεγαλύτερο για το ποδόσφαιρο από ότι για την
υδατοσφαίριση, μιλάμε για τμήματα που έχουν προσφέρει κάπου 55 τίτλους και αμέτρητες
διακρίσεις και ρεκόρ (ακόμη φέτος ο Εθνικός παραμένει πρώτος σε αριθμό πρωταθλημάτων
στους άνδρες ενώ κατέχει και Ευρωπαϊκούς τίτλους στις γυναίκες) και τοποθετεί έτσι την ομάδα
ανάμεσα σε αυτές με τις μεγαλύτερες διακρίσεις πανελλαδικά σε ομαδικά αθλήματα. Δεν είναι
δυνατόν να αφεθούν τα τμήματα αυτά να παρακμάσουν, αντίθετα θα πρέπει να γίνει
προσπάθεια να καλλιεργηθούν και οι σχετικές ακαδημίες (κατά τη γνώμη μου θα πρέπει να
ζωντανέψει κάπως και το τμήμα κολύμβησης). Και δεν εννοώ να επιδιώκει ο Εθνικός απευθείας
πρωταθλήματα σε άνδρες και γυναίκες, αλλά να εξασφαλίζεται κάπως κάθε χρόνο μια
αξιοπρεπής, συνεπής και αξιόμαχη πορεία για τις ομάδες μας στη μεγάλη κατηγορία στην
υδατοσφαίριση και αν είναι δυνατόν να διαθέτουμε και 2-3 καλούς κολυμβητές σε άνδρες και
γυναίκες που να λειτουργούν ως πρότυπα για τους νεότερους αθλητές. Τώρα αν καταφέρναμε
να διατηρήσουμε μια δραστηριότητα και στα τμήματα μπάσκετ και βόλεϊ έστω σε επίπεδο
τοπικών πρωταθλημάτων και ακαδημιών, θα ήταν ιδανικό.
Ποιο είναι το αποτέλεσμα των παραπάνω; Ότι ως σωματείο ο Εθνικός θα δείχνει ότι έχει σφυγμό
και οργανωμένο πλάνο, άρα προοπτική για το μέλλον. Και όταν γνωρίζουν όλοι ότι έχεις επιμονή
στο στόχο και σωστή οργάνωση, το παίρνουν απόφαση ότι αργά ή γρήγορα θα έρθουν και οι
επιτυχίες. Από την άλλη, αν δεν υπάρχει τέτοια μεσο-μακροπρόθεσμη προοπτική και όραμα για
το σωματείο συνολικά, τότε τα πράγματα είναι δύσκολα για το μέλλον. Διότι ο Εθνικός όπως όλοι
γνωρίζουμε, μετά το 2000 έμεινε μακριά από τη δημοσιότητα, έμεινε χωρίς στέγη για πρώτη
φορά μετά από 80 χρόνια αξιόλογης ιστορίας, και σιγά σιγά άρχισε να φθείρεται και να μένει και
από βοήθειες (χρηματοδότες, χορηγούς κλπ). Κατ’ αυτήν την έννοια, η προσπάθεια των
τελευταίων αυτών 25 ετών είναι τουλάχιστον ηρωϊκή για όσους επιμένουν την υποστηρίζουν με
πείσμα και πάθος (χρηματοδότες – κυρίως αυτούς, και στη συνέχεια αθλητές, προπονητές,
παράγοντες και φιλάθλους), κόντρα στη λογική των καιρών.
Κλείνω λοιπόν την επιστολή αυτή επαναλαμβάνοντας: μην απογοητεύεστε αν χαθεί μια άνοδος,
να προβληματίζεστε αν γενικότερα δεν υπάρχει μέλλον και προοπτική. Με επιμονή, οργάνωση
και προσπάθεια θα έρθουν και οι επιτυχίες, αρκεί να υπάρχει ο στόχος και η διάθεση για
συνεισφορά όλων παρά τις αντιξοότητες που αντιμετωπίζουμε (και που έτσι κι αλλιώς θα
συνεχίσουμε να αντιμετωπίζουμε). Ας είμαστε εδώ όλοι παρόντες και την επόμενη μέρα!
Γ.Δ. (ΥΠΟΨΙΑΣΜΕΝΟΣ) 31-3-25